تعریف راه آهن سنگین ، که به عنوان مسیر سنگین نیز شناخته می شود ، صرفاً بر اساس وزن خود مسیر نیست ، بلکه از نزدیک با وزن وسایل نقلیه عملیاتی ارتباط نزدیکی دارد. با توجه به نیاز به حمل وسایل نقلیه سنگین در حین کار ، ریل های سنگین نیاز به مقاومت در برابر فشار قابل توجه دارند و در نتیجه ریل های ضخیم تر و سنگین تر با نیازهای بالاتر برای مشخصات مسیر ایجاد می شود.
از نظر وزن ریل ، ریل با وزن اسمی بیشتر از 60 کیلوگرم در هر متر متعلق به دسته ریل های سنگین است. ریل های سنگین عمدتاً به دو نوع تقسیم می شوند: ریل های عمومی و ریل جرثقیل. ریل های فلزی عمومی عمدتاً برای تخمگذار خطوط اصلی راه آهن ، خطوط اختصاصی ، خم و تونل استفاده می شوند. طول متداول ریل های استاندارد 25 متر و 50 متر است ، در حالی که در خطوط ریلی با سرعت بالا ، از یک روش جوشکاری مداوم 500 متر استفاده می شود. هنگام تخم گذاری آهنگ های خمیده ، طول ممکن است به دلیل نیازهای واقعی ، مانند 24.96 متر ، 50.92 متر و غیره ، کمی کوتاه تر باشد. مشخصات متداول برای ریل های فولادی 60 ، 75 و 100 (کیلوگرم در متر) است. در مقایسه با راه آهن سبک ، راه آهن سنگین دارای مقطع بزرگتر است و می تواند در برابر نیروهای بیشتر مقاومت کند. در اوایل راه آهن خط اصلی ، از ریل های 78 کیلوگرم فولادی استفاده شده است ، اما اکنون 60 کیلوگرم و 75 کیلوگرم ریل فولادی رایج تر است.
دامنه کاربرد راه آهن سنگین گسترده است ، از جمله راه آهن ملی بین المللی استاندارد (از جمله راه آهن پر سرعت و راه آهن سنگین) ، راه آهن بین شهری ، راه آهن شهری و متروها در ترانزیت ریلی شهری که همگی متعلق به دسته راه آهن های سنگین راه آهن هستند. از منظر سیستم مسیر ، وسایل نقلیه به ریلی سبک و راه آهن سنگین طبقه بندی می شوند و عرض مسیر به سنج گسترده ، سنج استاندارد و سنج باریک (از جمله سنج سنج و سنج اینچ) تقسیم می شود. انواع مختلفی از آهنگ ها نقش های مربوطه خود را در سناریوهای مختلف ایفا می کنند و ریل های سنگین به دلیل ظرفیت قوی بارگذاری ، موقعیت مهمی را در زمینه حمل و نقل راه آهن اشغال می کنند.
