سازگاری پوشش ضد خوردگی میله الاستیک و راه حل های مشترک محافظت در برابر خوردگی در محیط های مختلف
چرا پوشش ضد خوردگی گیره های الاستیک باید بر سازگاری سه سطح- لایه لایه زیرین{{2}پرایمر-روکش بالایی تأکید کند؟
بسترهای گیره الاستیک فولاد آلیاژی{0}}با استحکام بالا با مقیاس اکسید سطحی و تنش پسماند هستند. پرایمر باید برای اطمینان از چسبندگی با بستر پیوند شیمیایی ایجاد کند و پوشش رویی باید خواص فیزیکی و شیمیایی مشابهی با پرایمر داشته باشد تا از لایه برداری بین لایه ای جلوگیری شود. ناسازگاری بین پرایمر و بستر باعث جدا شدن کلی پوشش می شود. ناسازگاری بین لایه رویی و پرایمر منجر به "ترک بین لایه ای" می شود که به رسانه های خورنده اجازه می دهد از طریق ترک ها نفوذ کنند و مستقیماً زیرلایه را فرسایش دهند. سه-سازگاری پایه حفاظت از پوشش است-شکست در هر پیوندی باعث شکستگی خستگی ناشی از خوردگی گیره ها در مدت کوتاهی می شود.
تمرکز طراحی سازگاری برای پوششهای ضد خوردگی گیره الاستیک در محیطهای نمک پاش ساحلی چیست؟
محیط خورنده هسته در محیط های نمک پاش ساحلی یون های کلرید است که دارای خاصیت نفوذپذیری و حفره ای قوی هستند. طراحی سازگاری بر روی یک "پرایمر مانع + نمک-روکش رویی مقاوم در برابر اسپری"ترکیب: پرایمر اپوکسی غنی از روی- است، که در آن پودر روی با بستر گیره، محافظت آند قربانی ایجاد میکند، و گروههای اپوکسی محکم به زیرلایه میچسبند و مانع از نفوذ یون کلرید میشوند؛ پوشش بالایی پلی اورتان است که سازگاری عالی با پرایمر اپوکسی، مقاومت در برابر اشعه اپوکسی، افزایش مقاومت در برابر اشعه و نمک زدایی دارد. طول عمر گیره ها در برابر خوردگی اسپری نمک بیش از 15 سال است.
محیطهای خوردگی اسیدی{0}}در مناطق شیمیایی چه چالشهای خاصی را برای سازگاری پوششهای گیره الاستیک ایجاد میکنند؟
گازهای اسیدی یا قلیایی (به عنوان مثال، دی اکسید گوگرد، آمونیاک) در مناطق شیمیایی با پوشش ها واکنش شیمیایی می دهند و به چسبندگی بین لایه ها آسیب می رسانند. محیطهای اسیدی، گروههای قلیایی پرایمر اپوکسی را خنثی میکنند و سازگاری بین پوشش و پرایمر را کاهش میدهند و باعث ایجاد تاول میشوند. محیط های قلیایی لایه رویی پلی اورتان را هیدرولیز می کند و باعث می شود پوشش شکننده و مستعد جدا شدن باشد. علاوه بر این، نوسانات دما در مناطق شیمیایی به دلیل تفاوت در ضرایب انبساط حرارتی بین پوشش و بستر، شکست سازگاری را تشدید میکند. این چالشها مستلزم آن است که سیستمهای پوشش نه تنها مقاومت شیمیایی داشته باشند، بلکه سازگاری بینلایهای طولانیمدت را نیز حفظ کنند.
طراحی سازگاری "پوشش داکرومت" برای گیره های الاستیک با پوشش های رنگ سنتی چه تفاوتی دارد؟
پوشش داکرومت یک روکش کروم بر پایه آب-روی- است که یک "فیلم تبدیل شیمیایی" را با بستر گیره تشکیل میدهد و نیاز به پرایمر و اتصال مستقیم به زیرلایه را از بین میبرد، بنابراین از مشکلات سازگاری بین لایهها جلوگیری میکند. بر خلاف رنگ های سنتی، پوشش رویی داکرومت باید باشدرزین اکریلیکیارزین فلوروکربناز آنجایی که سازگاری گروه شیمیایی بالایی با داکرومت دارند و می توانند دمای بالای کیورینگ داکرومت را تحمل کنند. در همین حال، داکرومت کشش سطحی کمی دارد. برای افزایش زبری سطح، افزایش بیشتر سازگاری و جلوگیری از جدا شدن لایه رویی، قبل از اعمال پوشش رویی، عملیات پلاسما لازم است.
چگونه از طریق آزمایشهای ساده در سایت-در مورد عدم سازگاری پوششهای گیره الاستیک قضاوت کنیم؟
روشهای اصلی عبارتند از "تست لایه برداری نوار + تست برش متقاطع{1}تست لایه برداری نوار: 3M نوار استحکام بالا را روی سطح پوشش بمالید و سریع آن را پاره کنید-عدم جدا شدن از پوشش نشان دهنده سازگاری با بستر خوب-روکش است؛ جدا شدن جزئی یا کلی نشان دهنده خرابی سازگاری است. آزمایش متقاطع-برش متقاطع: سطح متقاطع را با تیغه جدا کنید. نوار{7}}اگر فقط لایه رویی جدا شود، سازگاری لایههای زیرین با شکست مواجه شده است.