1. اگر پیچهای راهآهن دارای عمق رزوه ناسازگار باشند، چه اتفاقی میافتد و چگونه از این امر جلوگیری میشود؟
عمق رزوه ناهمگون در پیچهای راهآهن باعث میشود نیروی گیره ناهمواری ایجاد شود-نخهای کم عمق ممکن است مهره را محکم نگیرند و منجر به شل شدن اتصالات شوند، در حالی که رزوههای عمیقتر میتوانند ساقه پیچ را ضعیف کرده و آن را مستعد شکستن کنند. این ناهماهنگی همچنین خطر رزوه شدن متقاطع را در حین نصب افزایش میدهد، زیرا ممکن است مهره به بخشهای رزوه نامنظم گیر کند. برای جلوگیری از این امر، سازندگان از ماشین های رزوه زنی دقیق استفاده می کنند که عمق رزوه یکنواخت را در استانداردهای راه آهن تضمین می کند (به عنوان مثال، UIC یا ISO). قبل از خروج از کارخانه، هر پیچ با رزوه سنج بررسی می شود تا عمق و یکنواختی آن بررسی شود. راهآهن همچنین پیچها را از تامینکنندگان معتبر تهیه میکند تا از یکپارچگی اطمینان حاصل کند و از مسائل مربوط به رزوه-در سیستمهای مسیر جلوگیری کند.
2. واشرهای راه آهن با لبه پخ چه تفاوتی با واشرهای لبه صاف دارند؟
واشرهای راه آهن با لبه پخ دارای لبه داخلی یا بیرونی کمی زاویه دار (گرد) هستند، در حالی که واشرهای لبه تخت دارای لبه های تیز و مستقیم هستند. لبه پخ کمک می کند تا پیچ در حین نصب به آرامی به داخل واشر هدایت شود، اصطکاک را کاهش می دهد و از گیر کردن پیچ به لبه واشر جلوگیری می کند-این امر به ویژه در فضاهای تنگ که تراز کردن مشکل است مفید است. واشرهای پخ دار همچنین فشار را به طور یکنواختتر از واشرهای لبه صاف توزیع میکنند، زیرا لبه گرد از تمرکز نیرو بر روی یک نقطه از قطعه مسیر جلوگیری میکند. واشرهای لبه تخت سادهتر و ارزانتر هستند، و برای مناطقی که تنش کم-در آنها تراز آسان است، مناسب هستند. واشرهای پخ دار برای مسیرهای-سرعت بالا یا سنگین{10}}که در آن نصب صاف و فشار یکنواخت حیاتی است، ترجیح داده می شوند.
3. آیا میتوان از پیچهای راهآهن در مسیرهای استاندارد-و باریک{2}}استفاده کرد و چه تغییراتی لازم است؟
پیچهای راهآهن را میتوان برای خطوط استاندارد-و باریک- تطبیق داد، اما پارامترهای کلیدی مانند طول، قطر و فاصله باید تغییر کنند. مسیرهای گیج باریک از ریلهای سبکتر و تراورسهای کوچکتر استفاده میکنند، بنابراین پیچها کوتاهتر (100 میلیمتر-120 میلیمتر) و قطرهای کوچکتر (16 میلیمتر-18 میلیمتر) برای مطابقت با اجزا هستند. مسیرهای گیج استاندارد، با ریلهای سنگینتر و تراورسهای بزرگتر، برای استحکام کافی به پیچهای بلندتر (140 میلیمتر-180 میلیمتر) و ضخیمتر (20 میلیمتر-24 میلیمتر) نیاز دارند. فاصله بین پیچها نیز متفاوت است: مسیرهای باریک-ممکن است پیچهایی با فاصله 300 تا 400 میلیمتر برای پایداری داشته باشند، در حالی که مسیرهای گیج استاندارد از فاصله بین 400 تا 600 میلیمتر استفاده میکنند. علاوه بر این، پیچهای گیج باریک ممکن است از مهرههای شش گوش سادهتر استفاده کنند، در حالی که گیج استاندارد اغلب از مهرههای قفلی استفاده میکند - این تغییرات تضمین میکند که پیچها متناسب با بار مسیر و اندازه قطعه هستند.
4. آلودگی صنعتی چه تاثیری بر پیچ و مهره راه آهن دارد و چگونه می توان آن را کاهش داد؟
آلودگی صنعتی (به عنوان مثال، گازهای اسیدی، دوده، گرد و غبار شیمیایی) باعث تسریع خوردگی و سایش پیچ و مهره های راه آهن می شود. مواد اسیدی با سطوح فلزی واکنش داده و پوششهای محافظ مانند گالوانیزه را میشکنند و باعث ایجاد زنگ زدگی میشوند. دوده و گرد و غبار روی رزوه ها جمع می شوند و اصطکاک را در حین نصب افزایش می دهند و منجر به گرفتگی می شوند. برای کاهش این موضوع، راهآهنها از پیچ و مهرههای اپوکسی-پوشش داده شده یا فولاد ضد زنگ-پوکسی مقاوم در برابر آسیبهای شیمیایی استفاده میکنند، در حالی که فیلم اکسید فولاد ضد زنگ اسیدها را دفع میکند. کارگران هر هفته پیچها را در مناطق{8}بالا آلودگی تمیز میکنند و از پاککنندههای خنثیکننده برای حذف باقی ماندههای اسیدی استفاده میکنند. پیچ و مهره ها نیز ماهانه از نظر زنگ زدگی یا سوراخ شدن بازرسی می شوند و پیچ های آسیب دیده زودتر تعویض می شوند. در موارد شدید، از روکشهای پیچ و مهره بسته (ساخته شده از پلاستیک یا لاستیک) برای محافظت از اتصال دهندهها در برابر قرار گرفتن در معرض مستقیم آلودگی استفاده میشود.
5. پیچ های راه آهن با پوشش اکسید مشکی در مقایسه با پیچ های گالوانیزه چگونه عمل می کنند؟
پیچهای راهآهن با روکش اکسید سیاه (لایهای نازک و سیاه که در اثر عملیات شیمیایی ایجاد میشود) مقاومت خوردگی متوسط و ظاهری براق دارند، اما نسبت به پیچهای گالوانیزه محافظت کمتری دارند. اکسید سیاه با ایجاد مانعی در برابر رطوبت عمل می کند، اما نازک است (فقط چند میکرون) و می تواند به سرعت در مناطق{1}}با ارتعاش شدید یا مرطوب از بین برود. اغلب برای اجزای راهآهن داخلی (مانند وسایل تونل) یا بخشهای{5}}در فضای باز با نور کم استفاده میشود، زیرا ارزانتر از گالوانیزه است. پیچ و مهره های گالوانیزه، با لایه روی ضخیم (50-100 میکرون)، مقاومت بسیار بهتری در برابر خوردگی ایجاد می کنند - آنها 2 تا 3 برابر بیشتر در محیط های مرطوب یا آلوده دوام می آورند. در حالی که پیچهای اکسید سیاه برای شرایط ملایم مناسب هستند، پیچهای گالوانیزه به دلیل دوام، استاندارد اکثر کاربردهای راهآهن در فضای باز هستند.