انواع خوردگی سنبله ریل
سنبله های ریل به اشکال مختلف خوردگی از جمله خوردگی شیمیایی و خوردگی الکتروشیمیایی حساس هستند.
خوردگی شیمیایی در درجه اول از طریق خوردگی گاز رخ می دهد که شامل یک واکنش شیمیایی با اکسیژن در هوا است. در شرایط خشک، سطح سنبله ممکن است فقط یک لایه آب نازک داشته باشد که یک غشای الکترولیت پیوسته ایجاد می کند. این منجر به نرخ خوردگی کم می شود که عمدتاً توسط اکسیداسیون شیمیایی هدایت می شود.
از سوی دیگر، خوردگی الکتروشیمیایی زمانی اتفاق میافتد که سنبله با رطوبت تماس پیدا میکند، مخصوصاً در نزدیکی پایه سنبله، جایی که به تراورس بتنی متصل میشود. در این ناحیه یک لایه آب روی سطح سنبله تشکیل می شود که شرایط لازم برای وقوع خوردگی الکتروشیمیایی را فراهم می کند. این نوع خوردگی در اثر حضور آب و اثر الکترولیت ها، مانند فاضلاب تولید شده توسط قطارهای عبوری، ایجاد می شود.
برای جلوگیری از خوردگی میخ های ریل، درک علل زمینه ای و اتخاذ اقدامات موثر برای کاهش آن ضروری است. با اجرای استراتژی های پیشگیری از خوردگی، مانند استفاده از مواد مقاوم در برابر خوردگی یا اعمال پوشش های محافظ، می توان خوردگی سنبله های ریل را کنترل کرد. این نه تنها در هزینه های مواد صرفه جویی می کند، بلکه عمر مفید میخ ها را افزایش می دهد، به حفظ ثبات مسیر کمک می کند و ایمنی کلی ترافیک را تضمین می کند.