درجه بندی سختی پد ریل و سازگاری کاهش ارتعاش

درجه بندی سختی پد ریل و سازگاری کاهش ارتعاش

چگونه می توان اثر کاهش ارتعاش لاستیک معمولی زیر-لنت های ریل را از طریق درجه بندی سفتی بهینه کرد؟

سفتی اصلی لاستیک معمولی زیر-لنت ریلی عمدتاً 50 کیلونیوتن بر میلی‌متر است، با نرخ انتقال ارتعاش در حدود 75 درصد، که اثر کاهش لرزش ضعیفی بر روی ارتعاشات در باند فرکانس 10-15 هرتز دارد و باید از طریق درجه‌بندی سفتی بهینه شود. سطح اول با استفاده از 70٪ مواد لاستیکی طبیعی به 45 کیلو نیوتن بر میلی متر تنظیم می شود تا الاستیسیته اولیه را بهبود بخشد. سطح دوم این است که سطح پد را با یک پوشش میرایی اکریلیک 4μm برای افزایش ظرفیت جذب انرژی بپوشانید. سطح سوم کنترل دقیق سفتی در محدوده 42-48kN/mm با توجه به سطح ارتعاش خط است. لنت های درجه بندی شده باید استانداردهای سختگیرانه ای داشته باشند: نرخ انتقال ارتعاش کمتر یا مساوی 55 درصد، شتاب ارتعاش خوابگاه کمتر یا مساوی 0.22 گرم، و تغییر شکل سالانه کمتر یا مساوی 0.8 میلی متر. در کاربردهای عملی، لنت های لاستیکی معمولی درجه بندی شده و بهینه شده زیر ریل می توانند عمر سرویس خواب را از 8 سال به 12 سال افزایش دهند، در حالی که هزینه های تعمیر و نگهداری را تا 30 درصد کاهش می دهند، مناسب برای خطوط معمولی با سرعت 120 کیلومتر در ساعت و کمتر.

الزامات خاص برای ارتقای جهت پلی اورتان زیر-پدهای ریلی برای راه‌آهن‌های سریع- چیست؟

پد زیر ریل پلی اورتان اصلی دارای سختی 60 کیلونیوتن بر میلی‌متر، نرخ انتقال ارتعاش 70 درصد و ضریب میرایی تنها 0.15 است که منجر به نرخ ترک‌خوردگی سالانه دال مسیر 8 درصد می‌شود که نمی‌تواند الزامات راه‌آهن‌های سریع{5} را برآورده کند. ارتقاء باید از سه جنبه شروع شود: اول، سفتی را روی 75 کیلونیوتن بر میلی‌متر تنظیم کنید، لاستیک نیتریل بوتادین 15% (NBR) را اضافه کنید و ضریب میرایی را به 0.2{10}}0.25 افزایش دهید. دوم، طراحی ساختار دولایه-، با یک لایه میرایی 3 میلی‌متری که بر روی یک بار 12 میلی‌متری قرار گرفته است{14}}تا تعادل بین کاهش ارتعاش و تحمل بار{17} را افزایش دهد. سوم، لبه پد را به صورت قوس 5 میلی متری طراحی کنید تا تمرکز تنش را کاهش دهید. الزامات ارتقای{22} عبارتند از نرخ انتقال ارتعاش کمتر یا مساوی 45٪، نرخ ترک خوردگی سالانه دال مسیر کمتر از یا مساوی 1٪، و تغییر شکل سالانه کمتر یا مساوی 0.5 میلی متر. چرخه تعمیر و نگهداری پدهای ریلی پلی اورتان ارتقا یافته از 2 سال به 5 سال افزایش یافته است که می تواند کاملاً الزامات سختگیرانه خطوط راه آهن با سرعت 350 کیلومتر در ساعت را برآورده کند.

روش‌ها و استانداردهای آزمایش برای کاهش ارتعاش و عملکرد بافر پدهای زیر ریل- چیست؟

تست نرخ انتقال ارتعاش از یک جدول ارتعاشی برای شبیه‌سازی یک محیط ارتعاشی با باند فرکانس 5{3}}30 هرتز و شتاب 0.5 گرم برای اندازه‌گیری مستقیم بازده انتقال انرژی پد استفاده می‌کند. عملکرد تحمل بار از طریق آزمایش تراکم 25 تنی برای ارزیابی پایداری تغییر شکل لنت تحت بار نامی تأیید می‌شود. مقاومت در برابر پیری برای ارزیابی کاهش عملکرد پس از استفاده طولانی مدت باید یک تست پیری تسریع شده 70 درجه × 1000 ساعت را پشت سر بگذارد. استانداردهای آزمایش برای خطوط مختلف متفاوت است: خطوط معمولی به نرخ انتقال ارتعاش کمتر یا مساوی 55 درصد، تغییر شکل سالانه کمتر یا مساوی 0.8 میلی متر، و میرایی سختی کمتر یا مساوی 5 درصد نیاز دارند. خطوط راه‌آهن سریع{18}}به نرخ انتقال کمتر یا مساوی 45 درصد، تغییر شکل سالانه کمتر یا مساوی 0.5 میلی‌متر، و میرایی سختی کمتر یا مساوی 5 درصد نیاز دارند. تمام تست ها باید مطابق با استانداردهای خاص صنعت انجام شود تا از صحت و مقایسه نتایج آزمایش اطمینان حاصل شود و لنت های فاقد صلاحیت باید دوباره کار و تنظیم شوند.

تفاوت‌های سختی و میرایی پدهای زیر ریل برای خطوط با سرعت‌های مختلف چیست؟

برای خطوط معمولی با سرعت 120 کیلومتر بر ساعت، سفتی لنت باید در 42-48 کیلونیوتن بر میلی‌متر، با ضریب میرایی 0.18{12}}0.2 کنترل شود، که عمدتاً با ارتعاشات در باند فرکانس 10-15 هرتز سازگار است. برای خطوط بین شهری با سرعت 200 کیلومتر در ساعت، سختی مورد نیاز 55-62 کیلونیوتن بر میلی متر، ضریب میرایی 0.2-0.22، مربوط به باند فرکانس ارتعاش 15-20 هرتز است. برای خطوط راه‌آهن پرسرعت 350 کیلومتر در ساعت، سختی باید به 72-78 کیلونیوتن بر میلی‌متر برسد، ضریب میرایی 0.22-0.25، سازگار با ارتعاشات فرکانس بالا 20-30 هرتز. در صورت عدم تطابق سختی و میرایی، مانند استفاده از لنت های معمولی در خطوط راه آهن پرسرعت، نرخ انتقال ارتعاش به 68 درصد افزایش می یابد، نرخ ترک خوردگی دال مسیر در 6 ماه به 12 درصد می رسد و هزینه تعمیر و نگهداری در هر 100 کیلومتر 5 میلیون یوان افزایش می یابد. این تفاوت اساساً به دلیل فرکانس‌های ارتعاش و انرژی‌های تولید شده توسط قطارها با سرعت‌های مختلف است و برای دستیابی به بهترین اثر کاهش ارتعاش باید لنت‌ها را هدف‌گیری کرد.

چگونه سفتی پدهای زیر ریل-را با ریل هایی با وزن های مختلف مطابقت دهیم؟

ریل 60 کیلوگرم بر متر مربوط به بار محوری حدود 25 تن است و برای لنت هایی با سفتی 45 -55 کیلونیوتن بر میلی متر مناسب است تا از انتقال یکنواخت نیروهای ریل چرخ اطمینان حاصل شود. ریل 75 کیلوگرم بر متر دارای بار محوری حدود 30 تن است و لنت هایی با سفتی 65-75 کیلونیوتن بر میلی متر باید انتخاب شوند تا از تغییر شکل بیش از حد لنت جلوگیری شود. اصل اصلی تطبیق این است که سفتی لنت متناسب با وزن ریل است و اختلاف نیرو بین این دو کمتر یا مساوی 10 درصد است تا تعادل نیرو در سیستم مسیر تضمین شود. با تطابق خوب، نرخ تضعیف سفتی لنت کمتر یا مساوی 4٪/6 ماه است، جابجایی سالانه ریل کمتر یا مساوی 0.3 میلی متر است، و صافی خط به خوبی حفظ می شود. اگر تطبیق نادرست باشد، مانند ریل 75 کیلوگرم در متر با پد 50 کیلونیوتن / میلی متر، تغییر شکل پد سالانه به 1.2 میلی متر می رسد، ریل 0.5 میلی متر فرو می رود، هزینه تعمیر و نگهداری تا 25 درصد افزایش می یابد و صافی و ایمنی عملیات خط به طور جدی تحت تأثیر قرار می گیرد.