رابطه کمی بین عمق جاسازی سنبله ریل و کشش خواب{0}}پایداری
به ازای هر 10 میلی متر کاهش در عمق تعبیه شده سنبله ها در تراورس های بتنی، مقاومت در برابر کشش چقدر کاهش می یابد و مکانیسم آن چیست؟
به ازای هر 10 میلی متر کاهش در عمق تعبیه شده سنبله های رزین در تراورس های بتنی، مقاومت در برابر کشش تقریباً 18%-22% کاهش می یابد که یک روند رو به پایین تقریباً خطی را نشان می دهد. مکانیسم اصلی این است که مقاومت کششی سنبله به طور مشترک توسط نیروی پیوند بین عامل لنگر رزین و سنبله/بتن و نیروی در هم تنیده مکانیکی بین سنبله و بتن ایجاد میشود. کاهش عمق تعبیه شده مستقیماً طول پیوند را کوتاه می کند، ناحیه پیوند را کاهش می دهد و نیروی پیوند را به طور متناسب کاهش می دهد. در همین حال، عمق تعبیه شده کوتاه تر، نقطه تنش سنبله را به سمت بالا تغییر می دهد. تحت بار کشش، سطح شکست مخروطی شکل احتمالاً در سوراخ لنگرگاه تراورس ایجاد میشود که پایداری بیرونکشی را بیشتر کاهش میدهد.
عمق تعبیه شده بیش از حد سنبله ها (بیش از 165 میلی متر) چه خطراتی برای تراورس های بتنی ایجاد می کند؟
هنگامی که عمق تعبیه شده از 165 میلی متر بیشتر شود، انتهای سنبله به ناحیه تاندون پیش تنیده تختخواب نفوذ می کند و احتمالاً به سیم ها یا میله های فولادی پیش تنیده آسیب می رساند و مقاومت خمشی تختخواب را 10% کاهش می دهد-15%. در عین حال، عمق تعبیه شده بیش از حد عمیق، سطح مقطع موثر بتن را در انتهای تراورس کاهش می دهد. تحت بارهای جانبی قطار، شکاف های شکافنده در انتهای تختخواب ظاهر می شوند. علاوه بر این، یک سنبله بیش از حد عمیق منجر به طول نوردهی ناکافی میشود، که نمیتواند به طور موثر با سیستم بست مطابقت داده شود، که اعمال پیشبار بست را غیرممکن میکند و به طور غیرمستقیم پایداری کلی مسیر را کاهش میدهد.
دلیل تفاوت در عمق تعبیه شده استاندارد سنبله ها بین تراورس های چوبی و تراورس های بتنی چیست؟
عمق تعبیه شده استاندارد میخ ها برای تراورس های چوبی (140 میلی متر) کمتر از تراورس های بتنی (160 میلی متر) است و دلیل اصلی آن ویژگی های مختلف مواد دو تراورس است. چوب تخلخل بالایی دارد و ملات گوگرد میتواند به طور کامل در الیاف چوب نفوذ کند تا یک نیروی محکم مکانیکی ایجاد کند- یک عمق تعبیهشده کوتاهتر میتواند الزامات کشش- را برآورده کند. بتن متراکم است و عامل مهارکننده رزین عمدتاً نیرو را از طریق پیوندهای شیمیایی منتقل میکند و برای رسیدن به همان مقاومت در برابر کشش به طول پیوند طولانیتری نیاز دارد. علاوه بر این، چوب مدول الاستیک پایینی دارد. هنگامی که سنبله تحت فشار قرار می گیرد، تراورس تا حد زیادی تغییر شکل می دهد و تعبیه بیش از حد عمیق احتمالاً باعث شکافتن تراورس چوبی می شود، در حالی که تراورس های بتنی تغییر شکل کمی پیدا می کنند و می توانند عمق تعبیه شده طولانی تری را تحمل کنند.
علل متداول انحراف عمق تعبیه شده سنبله در ساخت و ساز سایت چیست و چگونه می توان آن را دقیقاً کنترل کرد؟
علل متداول عبارتند از: اول، انحراف در عمق حفاری سوراخ های لنگر، که در آن دکل حفاری کالیبره نشده است که منجر به سوراخ های بیش از حد عمیق یا کم عمق می شود. دوم، عدم استفاده از ابزارهای تعیین موقعیت عمق در هنگام نصب سنبله، تنها با تکیه بر قضاوت دستی. سوم، ریختن ناکافی مواد لنگر، باعث فرو رفتن سنبله پس از پخت و افزایش عمق واقعی جاسازی شده است. اقدامات کنترل دقیق: دستگاه حد عمق دکل حفاری را قبل از حفاری کالیبره کنید تا اطمینان حاصل شود که عمق حفاری با الزامات طراحی مطابقت دارد. از یک مکان یاب سنبله با مقیاس های عمق برای ثابت کردن سنبله در عمق استاندارد در حین نصب استفاده کنید. هنگام پر کردن مواد لنگر، مقدار ریختن را به شدت کنترل کنید و از لمس سنبله در طول پخت برای جلوگیری از جابجایی آن خودداری کنید.
رابطه بین عمق تعبیه شده سنبله ها و عمر مفید تراورس ها چیست؟
میخهای با عمق تعبیهشده واجد شرایط دارای مقاومت کشش- پایداری هستند، میتوانند به طور مؤثر ریل را مهار کنند، شل شدن و جابجایی تختخواب را کاهش دهند، تنش تختخواب را یکنواخت کنند و عمر مفید آن میتواند به بیش از 95 درصد ارزش طراحی برسد. هنگامی که عمق تعبیه شده کافی نیست، سنبله مستعد شل شدن است و خوابگاه به طور مکرر در زیر بار قطار تکان می خورد. بتن اطراف سوراخ لنگر به تدریج کنده می شود و می شکند و عمر سرویس خواب 30٪ -40٪ کاهش می یابد. هنگامی که عمق تعبیه شده بیش از حد باشد، انتهای تختخواب مستعد شکستگی و آسیب پیش تنیدگی است. تحت بارهای متناوب، ترک ها به گسترش خود ادامه می دهند و در نهایت منجر به از بین رفتن زودهنگام تراورس، با عمر مفید تنها حدود 60 درصد ارزش طراحی می شود.