دانش در مورد رابطه بین کیفیت لنگر سنبله ریلی و پایداری مسیر

دانش در مورد رابطه بین کیفیت لنگر سنبله ریلی و پایداری مسیر

الزامات تناسب برای مواد لنگر سنبله ریلی چیست؟

نسبت (نسبت وزن) مواد لنگر گوگرد گوگرد:سیمان:شن و ماسه:پارافین{0}}:0.8:1.5:0.03 است تا اطمینان حاصل شود که مقاومت عامل لنگر بیشتر یا برابر با 40MPa است. عوامل لنگر شیمیایی معدنی باید مطابق دستورالعمل ها تناسب داشته باشند، معمولاً نسبت جزء A به جزء B 3: 1 است، قبل از استفاده به طور یکنواخت مخلوط می شود تا از تجمع بر اثر لنگر جلوگیری شود. هنگامی که انحراف نسبت از ± 5٪ بیشتر شود، منجر به کاهش استحکام عامل لنگر، مقاومت{10}}کششی ناکافی می‌شود و سنبله ریل مستعد شل شدن است. دمای گرمایش در حین لنگر انداختن گوگرد باید در 140-160 درجه کنترل شود. دمای بیش از حد باعث احتراق گوگرد و کاهش کیفیت لنگر می شود. زمان همزدن کمتر از 3 دقیقه برای اطمینان از اختلاط یکنواخت هر جزء و بهبود چسبندگی و مقاومت فشاری عامل مهار کننده نیست.

استاندارد کنترل و تاثیر عمق لنگر سنبله ریل چیست؟

عمق لنگر استاندارد میخ های ریل مارپیچ 160 میلی متر است، با انحراف مجاز 5± میلی متر برای اطمینان از استحکام اتصال بین سنبله ریل و تراورس. عمق لنگر ناکافی به طور قابل توجهی مقاومت{3}}کششی میخ ریل را کاهش می دهد، که در هنگام لرزش قطار مستعد شل شدن است و بر پایداری مسیر تأثیر می گذارد. عمق لنگر بیش از حد عمیق باعث می شود که بالای سنبله ریل بالاتر از سطح تراورس قرار گیرد و بر دقت نصب صفحه پرس تأثیر بگذارد و به طور غیرمستقیم منجر به ناهمواری سطح ریل شود. عمق لنگر باید توسط یک قالب مخصوص کنترل شود و سنبله ریل باید در حین نصب به صورت عمودی وارد شود تا از انحراف عمق ناشی از شیب جلوگیری شود. عمق لنگر در انواع مختلف تراورس کمی متفاوت است. عمق لنگر انداختن تراورس های بتنی معمولاً 20 تا 30 میلی متر عمیق تر از تراورس های چوبی برای انطباق با نیازهای باربری مختلف است.

استاندارد مقاومت -کششی میخ های ریل پس از لنگر انداختن چیست؟

مقاومت -خارج شدن میخ‌های ریل برای خطوط معمولی بیشتر یا مساوی 60 کیلونیوتن است تا از عدم شل شدن در زیر لرزش قطار و تغییرات دما اطمینان حاصل شود. مقاومت -خارج شدن میخ‌های ریل برای راه‌آهن‌های سنگین-بیشتر یا برابر با 80KN است، که با ضربه‌های بار بزرگ سازگار است و پایداری مسیر را تضمین می‌کند. برای برآورده کردن شرایط سناریوهای ارتعاش با فرکانس بالا، مقاومت -خارج شدن میخ‌های ریل برای حمل و نقل ریلی شهری بیشتر یا برابر با 70 کیلونیوتن است. آزمایش مقاومت کششی باید پس از خشک شدن کامل عامل مهارکننده انجام شود (24 ساعت برای لنگر زدن گوگرد، 48 ساعت برای مهار شیمیایی)، و بازرسی نمونه‌برداری باید با استفاده از آزمایش‌کننده مقاومت بیرون{14} انجام شود. نرخ عبور نمونه باید به 100٪ برسد. اگر محصولات فاقد صلاحیت ظاهر شوند، همه میخ های ریل لنگر این دسته باید دوباره{17}بازرسی و رسیدگی شوند.

عیوب کیفی متداول لنگر سنبله ریلی چیست؟

حفره‌های عامل لنگر، عیب‌های رایجی هستند که عمدتاً در اثر هم زدن ناهموار یا ریختن ناکافی ایجاد می‌شوند، که مقاومت{0}}کششی و پایداری میخ ریل را کاهش می‌دهد. اگر انحراف شیب سنبله ریل از 1 درجه تجاوز کند، نیروی ناهموار ایجاد می کند و خطر شل شدن یا شکستگی پس از استفاده طولانی مدت- وجود دارد. عامل لنگر محکم به دیواره سوراخ رزرو شده تراورس چسبیده نیست و شکافی وجود دارد که منجر به نفوذ آب و تسریع در خوردگی سنبله ریل و پیر شدن عامل لنگر می شود. اگر بالای سنبله ریل بیش از 3 میلی متر از سطح تراورس بالاتر باشد، بر نصب صفحه پرس تأثیر می گذارد و منجر به ثابت نشدن ریل می شود. ترک در عامل لنگر پس از پخت استحکام را کاهش می دهد و باعث می شود که در برابر ضربات بار قطار مقاومت کند و سنبله ریل مستعد شل شدن است.

چگونه می توان کیفیت لنگر سنبله ریل را بهبود بخشید؟

قبل از لنگر زدن، لازم است گرد و غبار، آب انباشته شده و زباله ها در سوراخ های ذخیره شده تراورس را تمیز کنید تا از خشک و تمیز بودن دیواره سوراخ اطمینان حاصل کنید و چسبندگی عامل لنگر را بهبود بخشد. برای اطمینان از اینکه ماده لنگر کاملاً بدون حفره و حباب ریخته می شود از ابزارهای مخصوص ریختن استفاده کنید. سنبله ریل باید هنگام قرار دادن عمودی نگه داشته شود، با یک سطح کالیبره شود، و انحراف باید در 1 درجه کنترل شود. پس از مهار گوگردی، باید آن را پوشانده و عایق بندی کرد و به آرامی تا دمای اتاق خنک کرد تا از ترک خوردن عامل مهار کننده ناشی از سرد شدن سریع جلوگیری شود. عمل آوری پس از تکمیل انکرینگ مورد نیاز است: 24 ساعت برای انکرینگ گوگردی و 48 ساعت برای مهار شیمیایی. ایجاد اختلال در سنبله ریل در حین پخت ممنوع است.