1. نقش پخ پیچ در کاربردهای راه آهن چیست و چگونه در هنگام نصب کمک می کند؟
پخهای پیچ، اریبهای کوچک (لبههای گرد) روی نوک پیچ یا لبه داخلی سر پیچ هستند. روی نوک پیچ، یک پخ پیچ را به داخل سوراخ در قطعه مسیر (مثلاً ریل یا تراورس) هدایت میکند، به خصوص اگر سوراخ کمی نامرتب باشد-این موضوع باعث کاهش رزوههای متقاطع{4}} و نصب سریعتر میشود. در لبه داخلی سر پیچ، یک پخ فشار را به طور مساوی در سطح واشر یا مسیر توزیع می کند و از فرورفتن لبه تیز سر در مواد جلوگیری می کند (که می تواند به تراورس های چوبی یا لنت های ریل خراشیده آسیب برساند). بدون پخ، پیچها به سختی با سوراخها هماهنگ میشوند و لبههای تیز میتوانند باعث آسیب به اجزا یا کنده شدن نخ شوند. پخ ها یک ویژگی طراحی کوچک هستند که به طور قابل توجهی کارایی نصب و طول عمر قطعات را بهبود می بخشد.
2. آجیل راه آهن در آب و هوای سرد و خشک (مثلاً مناطق قطبی) چگونه عمل می کند و چه اقدامات احتیاطی انجام می شود؟
در آب و هوای سرد و خشک مانند قطب شمال، آجیل راه آهن با دو چالش اصلی روبرو است: سرمای شدید (تا -40 درجه) و تجمع یخ. دمای سرد مهرههای فولاد کربنی را شکننده میکند-اگر با فشار سفت شوند یا با لرزش برخورد کنند ممکن است ترک بخورند. یخ میتواند روی نخهای مهره شکل بگیرد و نصب یا برداشتن آن را دشوار کرده و در هنگام ذوب شدن یخ باعث خوردگی شود. برای محافظت از مهرهها، راهآهنها از مهرههای فولادی آلیاژی با چقرمگی دمایی پایین-(در سرمای شدید انعطافپذیر میمانند) و-روکشهای گالوانیزه داغ برای مقاومت در برابر خوردگی مربوط به یخ استفاده میکنند. آجیل ها قبل از نصب در پناهگاه های گرم نگهداری می شوند تا از شکنندگی جلوگیری شود. کارگران از آچارهای گشتاور کالیبره شده برای دماهای سرد (مقادیر گشتاور در حرارت کم کمی تغییر می کند) استفاده می کنند و برای جلوگیری از تجمع یخ، روان کننده مقاوم در برابر سرما را روی نخ ها اعمال می کنند. پس از طوفان های برف یا یخ، آجیل ها از یخ پاک می شوند و بازرسی ها ترک خوردگی را بررسی می کنند. این اقدامات احتیاطی آجیل را در شرایط قطب شمال کارآمد نگه می دارد.
3. آیا می توان از واشرهای راه آهن برای تسطیح سطوح ناهموار ریل استفاده کرد و چه محدودیت هایی دارد؟
از واشرهای راه آهن می توان برای تراز کردن سطوح ناهموار ریل استفاده کرد-به عنوان مثال، اگر ریلی از یک طرف 1 تا 2 میلی متر بالاتر باشد، اضافه کردن یک واشر نازک در زیر مهره در سمت پایین می تواند به تعادل ریل کمک کند. با این حال، این تنها یک راه حل موقت برای ناهمواری های جزئی است. محدودیتها قابل توجه هستند: واشرها برای تراز کردن اصلی طراحی نشدهاند (شکافهای بزرگتر از 3 میلیمتر میتوانند باعث فشرده شدن یا شکستن واشر شوند)، و استفاده از واشر برای تراز کردن ریلها میتواند فشار ناهمواری روی پیچ ایجاد کند (که منجر به شل شدن یا خم شدن میشود). برای ناهمواری های عمده، علت اصلی (مثلاً کج شدن تختخواب یا لنت آسیب دیده ریل) باید برطرف شود-کارگران ممکن است به جای تکیه بر واشر، ارتفاع تختخواب را تنظیم کنند یا پد ریل را تعویض کنند. واشرها یک راه حل سریع برای مشکلات کوچک هستند، اما نمی توانند جایگزین نگهداری مناسب مسیر برای مشکلات قابل توجه تراز شوند.
4-تفاوت پیچ های ریلی کلاس 8.8 و کلاس 10.9 چیست و هر کدام چه زمانی استفاده می شود؟
پیچهای راهآهن کلاس ۸.۸ از-فولاد کربن متوسط و عملیات حرارتی- ساخته شدهاند تا دارای مقاومت کششی 800 مگاپاسکال و مقاومت تسلیم 640 مگاپاسکال (80 درصد استحکام کششی) باشند. آنها برای خطوط مسافربری استاندارد، خطوط انشعاب، و مناطق بار کم تا متوسط مناسب هستند-به طور موثر بین قدرت و هزینه متعادل میشوند. پیچهای کلاس 10.9 از فولاد آلیاژی (با عناصری مانند کروم یا منگنز) ساخته شدهاند و با حرارت{10}به استحکام کششی 1000 مگاپاسکال و مقاومت تسلیم 900 مگاپاسکال (90 درصد استحکام کششی) عمل میشوند. آنها قویتر،{15}}مقاومتر در برابر سایش، و در کنترل لرزش بهتر هستند، و برای راهآهنهای پرسرعت، خطوط{17}}حمل و نقل باری سنگین، و مفاصل ریلی{18}}مناطق با بارهای شدید ایدهآل هستند. پیچهای کلاس 8.8 در اکثر پیستها کار میکنند، در حالی که پیچهای کلاس 10.9 برای بخشهای بحرانی{22} و با تنش بالا که در آن استحکام اضافی قابل مذاکره نیست، در نظر گرفته شده است.
5. پیچهای راهآهن چگونه در برابر آسیبهای ناشی از ضربه تصادفی (مثلاً از ابزارهای تعمیر و نگهداری) مقاومت میکنند؟
پیچ های راه آهن از طریق استحکام و طراحی مواد در برابر ضربه تصادفی مقاومت می کنند. پیچهای فولادی با آلیاژ بالا{1}}میتوانند در برابر ضربههای جزئی (مثلاً افتادن آچار) بدون خم شدن یا ترک مقاومت کنند-چقرمگی آنها انرژی ضربه را جذب میکند. سر پیچها بزرگتر و ضخیمتر از ساقه پیچ هستند و محافظت بیشتری در برابر ضربههای مستقیم ایجاد میکنند. در مناطقی که ابزار به طور مکرر استفاده می شود (مثلاً در نزدیکی اتصالات ریلی)، پیچ ها ممکن است دارای یک کلاه فلزی محافظ روی سر باشند که از آن در برابر خراش یا ضربه های سنگین محافظت می کند. خدمه تعمیر و نگهداری آموزش دیدهاند که ابزارها را با دقت در اطراف پیچها کار کنند{10}بهعنوان مثال، با استفاده از آچارهای بالدار یا اجتناب از چرخاندن ابزار در نزدیکی بستها. علاوه بر این، پیچها از لبههای تراورس یا ریل فاصله دارند و احتمال برخورد تصادفی را کاهش میدهند. این ویژگی ها و روش ها آسیب ضربه به پیچ ها را به حداقل می رساند.