صفحات ماهی و درزهای انبساط
صفحات ماهیگیری و درزهای انبساط اجزای حیاتی در ساخت خطوط راه آهن هستند، به ویژه برای انبساط حرارتی و انقباض ریل های فولادی.
فیش پلیت ها که به نام میله های مفصلی یا میله های اتصال نیز شناخته می شوند، صفحات فولادی به طول تقریبی 60 سانتی متر هستند که برای اتصال بخش های ریلی مجاور استفاده می شوند. آنها با استفاده از چهار تا شش پیچ روی ریل ها پیچ می شوند و ریل ها را به هم محکم می کنند و تراز را در طول مسیر حفظ می کنند.
درزهای انبساط که معمولاً در فواصل تقریباً 20 متری قرار می گیرند، امکان انبساط و انقباض ریل ها را به دلیل تغییرات دما فراهم می کنند. این اتصالات شامل شکاف های عرضی 6 میلی متری بین انتهای ریل است که با سوراخ هایی بیضی شکل تعبیه شده است. با افزایش و کاهش دما، ریل ها می توانند بدون ایجاد کمانش یا اعوجاج در داخل درزهای انبساط منبسط و منقبض شوند.
وجود درزهای انبساط برای ایمنی ریل بسیار مهم است، زیرا از ایجاد تنش و کشش بیش از حد در ریل به دلیل تغییرات دما جلوگیری می کند. بدون اتصالات انبساط، نوسانات دما می تواند منجر به تغییر شکل ریل ها شود و ایمنی و پایداری عملیات قطار را به خطر بیندازد. با این حال، درزهای به جا مانده از درزهای انبساط می تواند باعث ایجاد صدا و لرزش هنگام عبور قطار از روی آنها شود که ممکن است توسط مسافران به عنوان ناراحتی درک شود.
در حالی که صفحات ماهیگیری و درزهای انبساط برای خطوط کم سرعت، خطوط غیر ضروری یا خطوط انشعاب موثر هستند، ممکن است برای قطارهای پرسرعت به دلیل پتانسیل افزایش صدا و لرزش مناسب نباشند. در چنین مواردی، روشهای جایگزین برای اتصال ریلها، مانند ریل جوشی پیوسته (CWR)، ممکن است برای اطمینان از عملکرد نرمتر و بیصداتر در سرعتهای بالاتر ترجیح داده شوند.